Wieczór literacki zatytułowany „Moje serce”, 13 lutego br. w Filii nr 5 Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Adama Asnyka w Kaliszu poświęcony był 50. rocznicy śmierci Władysława Broniewskiego. Miał na celu przypomnienie postaci jednego z najważniejszych poetów polskich XX wieku i jego przepięknej poezji.

„Moje serce”

Moje serce – serce fizyczne –

jest przedmiotem lekarskich dociekań,

i na ogół banalnie życzą mi,

żebym stu lat doczekał.

Moje serce – serce bolesne –

przedmiotem jest niepokoju,

o jedną osobę jest mi

za mało w pustym pokoju.

Kochanki życia - gdzież są?

Czy mnie ktoś wzywa?

Może ta łza pod rzęsą

to moja córka nieżywa?

Od zachwytów aż do otępień

huśta serdeczna huśtawa,

i mówią mi ludzie tępi:

sława.

Niech sobie śpiewa słowik

dla innych wieczory i ranki,

ja bym skonał za zmrużenie powiek

Anki.

Władysław Broniewski był twórcą tomików wierszy: „Wiatraki”, „Dymy nad miastem”, „Troska i pieśń”, „Krzyk ostateczny”, „Bagnet na broń”, „Drzewo rozpaczające”, „Nadzieje” i „Anka”.

Był też tłumaczem literatury rosyjskiej i niemieckiej.

Gościem honorowym spotkania była poetka Wanda Liberska, która opowiadała o swojej fascynacji poezją Władysława Broniewskiego. Pani Wanda przypomniała nam wiele faktów z jego życia, a następnie czytała wybrane wiersze.

„Róża Saronu”

Nad Jeruzalem chamsin i deszcze

przeszły, pogodnie już,

tylko srebrzyste łzawią się jeszcze

krople na płatkach róż.

Ponad tą ziemią w przeszłość wmodloną

pełno biblijnych słów.

Nie wiem, co znaczy Róża Saronu,

z czyich wykwitła snów.

Może w hebrajskich płacze melodiach

nad ruinami miast,

może chaldejski wykrył ją Zodiak

wśród babilońskich gwiazd?

Może dziewczynie jaspisookiej

przed tysiącami lat

upadł aż na dno studni głębokiej

ten tajemniczy kwiat?

I zapłakała biorąc na głowę

wody gliniany dzban,

poszła przez chłodne gaje palmowe,

poprzez pszeniczny łan,

szła, kołysząca śpiewnie biodrami,

jakby przez cmentarz chwil...

W dali widniały szczyty piramid,

błyszczał błękitny Nil.

Ja od Libanu po górę Synaj

takich szukałem róż!

Szukać przestałem. Szukać zaczynam.

Może za późno już?

Może to róża z twego wazonu,

którą mi dałaś dziś?

Może ty jesteś Różą Saronu,

może się tylko śnisz?

Dużo nieznanych faktów z życia poety przypomniał pan Andrzej Zmyślony. Bardzo ciekawe okazały się te poświęcone związkom Władysława Broniewskiego z Kaliszem.

Uczestnicy spotkania z bardzo dużym zainteresowaniem słuchali opowieści o życiu Broniewskiego, a następnie sami czytali jego wiersze.

Podczas wieczoru poetyckiego czytane też były fragmenty najnowszej książki Mariusza Urbanka „Broniewski. Miłość, wódka, polityka”.

Recenzent tej książki, Henryk Martenka, tak napisał: Dwa pokolenia Polaków z wynikającego szkolnego obowiązku poznawało patriotyczne wiersze Broniewskiego. To tylko skromna część nadal żywej, poruszającej poezji. Mam do niej bardzo osobisty stosunek, gdy spełniwszy szkolny obowiązek, sięgnąłem jako nastolatek do „Wiatraków”, „Krzyku ostatecznego”, „Drzewa rozpaczającego”, wreszcie do „Anki”, tomiku, który poraził mnie wtedy bardziej niż „Treny” Jana Kochanowskiego. Jawił się w tych wierszach poeta nowoczesny, obolały, ale ideowy, na wskroś polski. Do którego twórczości warto zaglądać, bo warto te wiersze sobie przypominać. A nie znałem wtedy słów Marka Hłaski, które przypomina Urbanek. „Nie potrafię o Broniewskim myśleć inaczej niż dobrze, nie potrafię przestać czytać jego wierszy i nie potrafię przestać ich kochać”.

Wystawa przygotowana dla uczczenia 50. rocznicy śmierci Władysława Broniewskiego, jednego z najwybitniejszych poetów XX wieku.

Na wystawie znalazło się kilkanaście książek, w tym tomiki poezji: „Władysław Broniewski w poezji polskiej”, „Wiersze warszawskie”, „Temu światu ja się nie poddam”, „Wiersze i poematy”. Wiersze dla dzieci: „Flet zaczarowany” i „Przyjaciele dzieciństwa”. Opracowania poezji i wspomnienia o Władysławie Broniewskim: „To ja – dąb” – oprac. Stanisław Witold Balicki, „Władysław Broniewski” – wstęp, wybór materiałów i przypisy Feliksa Lichodziejewska, album „Władysław Broniewski” – oprac. i przedmową opatrzył Grzegorz Lasota, Stanisław Kostanecki „Władysław Broniewski i Płock”, a także „Władysław Broniewski – Pamiętnik 1918-1922” i „Władysław Broniewski: Moje przyjaźnie poetyckie”.

Tekst: Elżbieta Orłowska
Fot.: Marcin Galant
Kliknij na zdjęcie aby powiększyć obraz...