Celem wystawki jest przybliżenie postaci polskiego poety, satyryka oraz jego twórczości w 40. rocznicę śmierci.

Na wystawce zamieszczono między innymi: krótkie informacje biograficzne, tomiki poezji znajdujące się w zbiorach naszej placówki, reprodukcje fotografii oraz cytaty i aforyzmy Jana Sztaudyngera.

Jan Sztaudynger urodził się w Krakowie 28 kwietnia 1904 r. Zmarł w Krakowie 12 września 1970 r. i został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

Był uczniem II LO im. Jana III Sobieskiego w Krakowie. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim (w 1927 r. uzyskał doktorat). W 1925 r. debiutował tomikiem wierszy Dom mój. Członek grupy Helion.

W latach 1928-1935 nauczyciel szkół średnich, organizator i teoretyk teatrów lalkowych.

W latach 1937-1939 pracownik Kuratorium w Poznaniu i wykładowca na Uniwersytecie Poznańskim.

Po wojnie osiadł w Szklarskiej Porębie i w Łodzi, gdzie do 1954 roku pracował w Państwowej Szkole Dramatycznej Teatru Lalek, współorganizator teatrów.

W latach 1950-1954 redaktor czasopisma „Teatr Lalek”. Sztaudynger był również tłumaczem literatury niemieckiej. Od 1955 r. do 1970 r. mieszkał w Zakopanem.

Ojciec Anny Sztaudynger-Kaliszewicz – autorki wspomnień o ojcu Życie nie jest fraszką: opowieść o pasjach, przyjaźniach i przesądach Jana Sztaudyngera (1994) i Jana Jacka Sztaudyngera – ekonomisty.

Zbiory satyr oraz fraszek:

Piórka (1954), Krakowskie piórka (1956), Nowe piórka (1956), Krople liryczne (1956) , Śmiesznoty (1968).

Wydane pośmiertnie: Piórka znalezione (1974), Piórka prawie wszystkie, (2007)

Zbiory wierszy:

Dom mój (1925), Kantyczki śnieżne (1934), Strofy wrocławskie (1947), Poezje wybrane (1974)

Prace teatralne:

Marionetki (1938), Teatr lalek w Polsce (1961)

Utwory dla dzieci:

Szczęście z datą wczorajszą (1974)

Cytaty i aforyzmy

— Jan Izydor Sztaudynger

 

Twoim imieniem się pieszczę,

gdyby tak tobą jeszcze?

 

Nim język puścisz w taniec,

załóż na mordę... kaganiec!

 

Prawda kole w aureolę.

 

Łatwo ci zachować twarz,

gdy kilka na zmianę masz.

Nie lubię siebie sam, za dobrze siebie znam.

 

"Traktuje ją jak powietrze" –

lecz bez powietrza żyć nie można

- Wiersze i piórka

 

Czasami najwięcej rzucają cienia

własne wyjaśnienia.

 

Zakochany jest jak człowiek w lesie –

zapatrzony w jedno drzewo.

 

Kto śpi, nie grzeszy, więc miła osobo,
nie będzie grzechu, gdy prześpię się z tobą.

 

Jej drabina do kariery, ma cztery litery.