Filia nr 2, ul. Serbinowska 25
„Największym urokiem świata jest urok drugiego człowieka” - Zofia Nałkowska. 125. rocznica urodzin pisarki
9 - 30 listopada 2009
Celem wystawki jest przybliżenie czytelnikom postaci polskiej pisarki Zofii Nałkowskiej oraz jej twórczości w 125. rocznicę urodzin.
Na wystawce zamieszczono książki znajdujące się w zbiorach naszej placówki, krótkie informacje o życiu i twórczości, cytaty oraz reprodukcje fotografii między innymi z Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich „Dom nad Łąkami” w Wołominie.
Zofia Nałkowska - powieściopisarka, publicystka, autorka dramatów, opowiadań i dzienników.
Urodziła się 10.11.1884 r. w Warszawie, gdzie uczęszczała do prywatnej pensji dla dziewcząt, oraz na wykłady tajnego „Uniwersytetu Latającego”. W wieku 14 lat debiutowała w „Przeglądzie Tygodniowym” wierszem „Pamiętam”. W 1903 r. na łamach „Ogniwa” opublikowano jej pierwsze opowiadanie, a rok później w „Prawdzie” ukazała się pierwsza powieść.
Zofia Nałkowska działała społecznie w organizacjach na rzecz kobiet, była członkiem belgijskiej Akademii Kobiecej, prowadziła salon literacki. Promowała młodych twórców, uczestniczyła w międzynarodowych kongresach, organizowała protesty w obronie więźniów politycznych. W okresie wojennym brała czynny udział w konspiracyjnym życiu literackim. Utrzymywała się z prowadzenia sklepu tytoniowego.
Po wojnie prowadziła aktywną działalność polityczną i propagandową. Zasiadała w Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich, uczestniczyła w posiedzeniach Krajowej Rady Narodowej i pracach Komisji Kultury i Sztuki, należała do redakcji tygodnika „Kuźnica”, była posłanką na sejm PRL, działaczką Komitetu Obrońców Pokoju.
Za swoją twórczość literacką była dwukrotnie uhonorowana Państwową Nagrodą Literacką (1936, 1953), Nagrodą Literacką Miasta Łodzi (1929), Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury (1936).
Zofia Nałkowska zmarła 17.12.1954 r. w Warszawie, pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim.
Twórczość
W swojej wczesnej prozie pisała o miłości, tajnikach duszy kobiecej, relacjach damsko-męskich: Lodowe Pola (1904), Kobiety (1906), Książę (1907), Rówieśnice (1907), Narcyza (1910), Węże i róże (1915). Po roku 1918 porzuciła indywidualizm. Problemy społeczne i polityczne interesowały ją coraz bardziej, spowodowane to było wojną, na której poznała cierpienie drugiego człowieka. W tym okresie powstało wiele utworów, takich jak: Hrabia Emil (1920), Charaktery (1922), Romans Teresy Hennert (1924), Dom nad łąkami (1925), Niedobra miłość (1928), czy dramaty: Dom kobiet (1930) i Dzień jego powrotu (1931). Powieść Granica wydana została w 1935 r., a Niecierpliwi w 1936 r. Po wojnie wydała zbiór opowiadań pt. Medaliony opisując przypadki poznane podczas pracy w Komisji Badań Zbrodni Hitlerowskich. Dwa lata później wydała pisaną od 9 lat powieść Węzły życia. Za zgodą autorki wydano jej dzienniki, prowadzone przez nią od 1899 roku. Po jej śmierci, w 1957 roku, opublikowano zbiór esejów Widzenie bliskie i dalekie.
Filia nr 16, ul. H. Sawickiej 15
Wystawa „125. rocznica urodzin Zofii Nałkowskiej”
9 listopada - 2 grudnia 2009
Tekst opracowała: Małgorzata Matczak
Fot.: Marcin Galant (Filia nr 2), Wanda Jangas (16)
Kliknij na zdjęcie aby powiększyć obraz...
